Το θέμα δεν είναι ότι οι άλλοι εκφράζουν τη γνώμη τους – είναι το πώς, ξαφνικά, όλοι γίνονται ειδικοί στη δική σου ζωή.
Του Βασίλη Πανουργιά
Γεια σου being-er!
Έχεις αναρωτηθεί ποτέ αν όλα γύρω σου φαίνονται να πηγαίνουν καλά, αλλά εσύ νιώθεις ότι κάτι δεν κολλάει; Σαν να είσαι έτοιμος να μοιραστείς την αλήθεια σου, αλλά ταυτόχρονα περιμένεις συνεχώς τα σχόλια των άλλων να σε “διορθώσουν”.
Μήπως τελικά ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να προσπαθούμε να ανταποκριθούμε σε μια εικόνα που οι άλλοι θέλουν να μας επιβάλουν και να ζήσουμε με το πώς εμείς θέλουμε να υπάρξουμε;
Πόσο ακόμα θα αφήνεις τις γνώμες των άλλων να καθορίζουν τις αποφάσεις σου και πόσο θα τολμήσεις να ζήσεις την αλήθεια σου;
Δεν γίνεται να ζεις διαρκώς με βάση τις προσδοκίες άλλων, και, το πιο σημαντικό, δεν χρειάζεται να το κάνεις.
Δοκίμασε να το πεις αυτό δυνατά και δες πώς θα πέσουν πάνω σου οι “life coaches” της καθημερινότητας. Εκείνοι που έχουν έτοιμες απαντήσεις για το πώς πρέπει να σκέφτεσαι, να ζεις, να εκφράζεσαι. “Έλα μωρέ, υπερβολικός είσαι!”, “Δεν χρειάζεται να το παίρνεις τόσο σοβαρά!”, “Εγώ πάντως στη θέση σου…”. Σαν να υπάρχει ένας αόρατος κανόνας ότι πρέπει να ακολουθείς συγκεκριμένες νόρμες για να είσαι αποδεκτός.
Παράδειγμα; Αποφασίζεις να κάνεις μία αλλαγή στην καριέρα σου, να ακολουθήσεις ένα διαφορετικό μονοπάτι ή να ξεκινήσεις κάτι νέο. “Είναι πολύ νωρίς για αλλαγές” ή “Γιατί να αφήσεις το σταθερό;”. Το ότι εσύ αισθάνεσαι έτοιμος για κάτι διαφορετικό φαντάζει επικίνδυνο ή ανόητο για άλλους, και αυτό ίσως σε κάνει να αμφισβητήσεις τις επιλογές σου -ή και όχι.
‘Ο,τι κι αν κάνεις, ό,τι κι αν πεις, πάντα θα υπάρχει κάποιος να σε κρίνει. Μιλάς για ένα πρόβλημα; “Μην γκρινιάζεις!”. Μιλάς για μια επιτυχία σου; “Ταπεινότητα δεν έχεις;”. Μιλάς για μια διαφορετική άποψη; “Είσαι εκτός πραγματικότητας!”. Τελικά, υπάρχει σωστός τρόπος να υπάρξεις χωρίς να σχολιαστείς;
Και στα social; Εκεί το πράγμα ξεφεύγει. Κάποιος λέει ότι του αρέσει να δουλεύει πολύ – θα του πουν ότι δεν έχει ισορροπία. Κάποιος θέλει να χαλαρώσει – θα τον πουν τεμπέλη. Κάποιος εκφράζει την άποψή του – θα του πουν ότι είναι λάθος, όποια κι αν είναι αυτή.
Πότε σταματήσαμε απλά να ακούμε και αρχίσαμε να κρίνουμε τους πάντες για το πώς επιλέγουν να είναι; Γιατί έγινε τόσο δύσκολο να αποδεχτούμε ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να βιώνει τη ζωή με τον δικό του τρόπο; Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε με όλους. Αλλά ίσως χρειάζεται να θυμόμαστε ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να είναι όπως θέλει, χωρίς να απολογείται γι’ αυτό.
Το θέμα δεν είναι να σταματήσεις να ακούς ή να απαγορεύσεις στους άλλους να μιλούν. Μπορείς όμως να επιλέξεις τι θα ακούσεις. Και κυρίως, να ακούσεις εσένα.
No comments